_edited.png)
Jak rozmawiać z innymi o byciu rodziną zastępczą?
Po przyjęciu dziecka do pieczy zastępczej wiele zmienia się w życiu opiekunów, również to, jak postrzega ich otoczenie. Opiekun zastępczy szybko przekonuje się, że informacja o jego decyzji spotyka się z różnymi reakcjami. Część osób okazuje uznanie i oferuje wsparcie, inni kierują się ciekawością i zaczynają dopytywać o sytuację dziecka, a jeszcze inni ujawniają stereotypowe myślenie na temat pieczy zastępczej. Jednym z najczęściej spotykanych mitów jest przekonanie, że dzieci trafiające do rodzin zastępczych odziedziczyły problemy po swoich rodzicach i z pewnością je powtórzą. Tymczasem każde dziecko posiada indywidualny potencjał do zmiany, który może rozwinąć pod opieką troskliwego dorosłego.
Rozmowy z otoczeniem wymagają dużej uważności i gotowości do ochrony prywatności podopiecznego. Jeżeli pytania zadawane przez innych naruszają granice małoletniego, można taktownie zaznaczyć, że informacje z życia dziecka są poufne i należą do niego lub podkreślić, że opiekun nie ujawnia historii wychowanka bez jego zgody. Jasny, spokojny i neutralny komunikat zwykle wystarcza, by uniknąć niekomfortowych wyjaśnień - warto wcześniej przygotować sobie krótką odpowiedź na podobne sytuacje. Zastanawiając się nad reakcjami otoczenia warto pamiętać, iż często mogą one wynikać z ograniczonej wiedzy na temat pieczy zastępczej. Dlatego zamiast frustrować się niewygodnymi komentarzami czy nadmierną ciekawością można potraktować taką interakcję jako okazję do edukacji, np. wyjaśniając, że piecza zastępcza to nie adopcja, a świadczenia finansowe służą zaspokajaniu potrzeb dziecka, nie zaś wynagradzaniu opiekunów.
Zwłaszcza na początkowym etapie tworzenia rodziny zastępczej, kiedy pojawia się wiele nowych obowiązków i silnych emocji, warto korzystać ze wsparcia osób i instytucji, które rozumieją specyfikę pieczy zastępczej. Rozmowa z innymi opiekunami zastępczymi czy specjalistami może okazać się pomocna w radzeniu sobie z oczekiwaniami innych i wzmocnieniu poczucia kompetencji. Dla dziecka najważniejsze jest to, by dorosły, z którym mieszka umiał je chronić i stawał po jego stronie. Wyważone reakcje opiekuna pokazują małoletniemu, że jego historia oraz uczucia są ważne i szanowane. To z kolei stanowi podstawę do budowania zaufania, które sprzyja prawidłowemu rozwojowi.
Autor: Ewa Sikora - psycholog, psychoterapeuta, WCPR