Wyniki wyszukiwania

< Wróć Wola Fundacja Atalaya Wolska 66/39, Warszawa Jak pomagamy Prowadzimy Centrum Usamodzielnienia Młodzieży Atalaya (CUMA), w którym działania kierujemy przede wszystkim do osób w wieku 15-25 lat z doświadczeniem pobytu w pieczy zastępczej. Pracujemy długofalowo w oparciu o budowanie relacji. Kluczowe jest dobrowolne zaangażowanie każdego wychowanka w relację z asystentem usamodzielnienia w Fundacji, dzięki której możliwe jest poznanie aktualnych i realnych potrzeb podopiecznego, będących podstawą proponowanego wsparcia w głównych obszarach usamodzielnienia (zdrowie, relacje, praca, edukacja, finanse i sytuacja mieszkaniowa). Bazując na tych potrzebach i etapie usamodzielnienia, tworzymy indywidualne ścieżki rozwoju, mogą objąć: indywidualne wsparcie asystenta usamodzielnienia – może być o charakterze psychologicznym, coachingowym, interwencyjnym etc., z częstotliwością i zakresem tematycznym dostosowanymi do potrzeb danej osoby udział w programie mieszkań treningowych (+18 lat), obejmującym pobyt w mieszkaniu, wsparcie opiekuna mieszkania, spotkania w społeczności oraz warsztaty usamodzielnienia udział w całorocznej grupie rozwojowo-edukacyjnej (17 lat), nastawionej na wsparcie i realizację potrzeb rozwojowych uczestników i uczestniczek, przygotowujących się do opuszczenia pieczy zastępczej. Program obejmuje m.in. poznanie specyfiki mieszkań treningowych, zagadnienia merytoryczne i prawne, wymianę doświadczeń i rozwój kompetencji w oparciu o dotychczasową wiedzę uczestnictwo w całorocznej grupie rozwojowej (15-16 lat), która stanowi przestrzeń do zatrzymania się przy własnych emocjach, myślach i zachowaniach, stwarzając okazję do głębszego wglądu w siebie. Celem spotkań jest wspieranie lepszego funkcjonowania w relacjach z rówieśnikami i dorosłymi, a także umożliwienie uczestnikom doświadczania pozytywnych, wspierających kontaktów w ramach grupy wsparcia. udział w międzynarodowych programach wymian młodzieżowych Erasmus+ (+16 lat), w tym możliwość dalszego rozwoju w kierunku Youth Lidera i udziału w kolejnych projektach w tej roli. korzystanie z pozostałych, uzupełniających form wsparcia (dla osób już współpracujących z nami), m.in. kursach edukacyjnych, językowych i zawodowych, terapii, korepetycjach, konstruktywnych formach spędzania czasu wolnego oraz innych działaniach, które są odpowiedzią na konkretne potrzeby wychowanków źródło: Fundacja Atalaya Dla kogo Wychowankowie pieczy zastępczej instytucjonalnej i rodzinnej przygotowujący się do usamodzielnienia (wiek 15-25) z całej Warszawy. Kontakt telefon: e-mail: strona www: 665 312 958 fundacja@atalaya.pl https://atalaya.pl/pl/fundacja-atalaya/

Gdy Lena trafiła do nowej rodziny, była przerażona i nieufna. Myślała, że wszyscy ją porzucili, a zwłaszcza rodzice. W rodzinie zastępczej Lena czuła się jak ptak, który nagle znalazł się w nowym gnieździe... Up Historie z życia wzięte - Lena Lena Pewnego razu w małym, zacisznym miasteczku żyła sobie dziewczynka o imieniu Lena. Jej oczy były jak dwa błękitne jeziora, a serce pełne miłości, choć jej młode życie nie było łatwe. Lena żyła w rodzinie, gdzie smutek często zasłaniał słońce, a niezrozumienie budowało wysokie mury. Dziewczynka, mimo że doświadczyła bólu zarówno fizycznego, jak i psychicznego, wciąż darzyła swoich rodziców ogromnym uczuciem. Pewnego dnia, gdy sytuacja w domu stała się zbyt trudna, Lena została zabrana przez wróżkę. Dziewczynka została przeniesiona do nowego domu, domu pełnego ciepła i troski – rodziny zastępczej. Przyjęli ją jak własne dziecko, otoczyli miłością i zrozumieniem, ale serce Leny było pełne sprzecznych uczuć. Tęskniła za rodzicami biologicznymi, choć nie zawsze było jej przy nich dobrze. W jej małym sercu mieszkały wspomnienia, które czasem były jak kolce róż, czasem jak ich delikatne płatki. To był dla niej wielki szok i zmiana. Gdy Lena trafiła do nowej rodziny, była przerażona i nieufna. Myślała, że wszyscy ją porzucili, a zwłaszcza rodzice. W rodzinie zastępczej Lena czuła się jak ptak, który nagle znalazł się w nowym gnieździe. Początkowo wszystko było dla niej obce – zapachy, dźwięki, nawet sposób, w jaki światło padało przez okno jej nowego pokoju. Często przyłapywała się na tym, że wpatruje się w drzwi, jakby spodziewała się, że ktoś je otworzy i wszystko wróci do normy. Ciocia Jula i wujek Mieszek starali się otoczyć ją cierpliwością i zrozumieniem. Podczas wspólnych posiłków Lena często milkła, jej małe dłonie zaciskały się na sztućcach, a oczy błądziły po twarzach nowych opiekunów. Próbowali nauczyć ją, że tu, w tym nowym miejscu, może wyrażać swoje emocje, że smutek i złość mają tu swoje miejsce tak samo jak radość i śmiech. Kiedy Lena bawiła się z innymi dziećmi, czasem nagle przestawała, jakby zapomniała, jak to jest czuć się bezpiecznie w swojej zabawie. Potrzebowała czasu, by zrozumieć, że nowe otoczenie nie niesie ze sobą bólu, którego doświadczyła wcześniej. Czasem była zdziwiona, że gdy coś przeskrobała, nikt jej nie bił i nikt na nią nie krzyczał. Nocami, gdy koszmary przypominały jej o przeszłości, ciocia Jula siedziała przy niej, ściskając jej dłoń, aż do świtu. Ciocia Jula i wujek Mieszek dali Lenie czas na oswojenie się z nową sytuacją i stopniowo pomagali jej pokonywać jej emocjonalne i fizyczne trudności. Lena uczyła się, że zaufanie to coś, co można odbudować krok po kroku. Każdy uśmiech cioci Juli, każde ciepłe słowo wujka Mieszka były jak promienie słońca, które stopniowo rozpraszają chmury. Dziewczynka zaczęła rozumieć, że można kochać więcej niż jedną rodzinę i że nowe więzi nie zastępują starych, lecz tworzą nową, bogatszą historię jej życia. Lena w nowym domu uczyła się, jak to jest, gdy ktoś dba o Ciebie bezwarunkowo. Jej nowi rodzice, ciocia Jula i wujek Mieszek, byli jak latarnie morskie wśród burzowych fal, stale prowadząc ją do bezpiecznej przystani. Dziewczynka z czasem zaczęła otwierać się na nowe więzi. Miłość, której doświadczała, zaczęła leczyć jej rany, choć blizny w sercu pozostały. Lena zaczęła też odkrywać nowe pasje – malowanie, które pozwalało jej wyrazić to, co trudno było ubrać w słowa, i muzykę, która pomagała jej oddychać, gdy emocje stawały się zbyt silne. Sztuka stała się dla niej językiem, w którym mogła opowiedzieć o swojej tęsknocie i nadziejach. Z czasem, każdy nowy dzień w rodzinie zastępczej przynosił Lenie więcej spokoju. Uczucie braku, które wcześniej wydawało się nie do zniesienia, zaczęło ustępować miejsca nowym, pełnym miłości wspomnieniom. Lena uczyła się, że każda historia ma wiele rozdziałów, a jej własna właśnie zyskiwała szczęśliwe zakończenie. Rodzice biologiczni Leny, widząc pustkę, jaką pozostawiła po sobie ich córka, zrozumieli, jak wielką skarbnicą jest każde dziecko. Zaczęli długą podróż przez terapie, szkolenia i przez ciężką pracę uczyli się, jak być lepszymi opiekunami. Ich dom, który kiedyś był pełen niepokoju, stopniowo napełniał się nadzieją na nowe jutro. Lena, choć pokochała swoją nową rodzinę, nigdy nie zapomniała o tych, którzy dali jej życie. Jej serce było jak most między dwoma światami – jednym, który ją ukształtował, i drugim, który ją uleczył. W końcu, po wielu miesiącach, rodzice biologiczni Leny osiągnęli moment, w którym mogli znowu przytulić swoją córeczkę. Przejście z powrotem do domu rodzinnego było jak kolejna podróż, pełna niepewności i nadziei. Lena czuła się jak mała łódka na wielkim oceanie, powoli płynąca ku nowej przystani. Decyzja o powrocie do domu rodziców nie była łatwa ani dla Leny, ani dla jej rodziny zastępczej. Lena czuła się rozdarta między dwoma domami, które pokochała. Jednak zrozumiała, że czasem trzeba pójść naprzód i dać szansę na nowy początek. Kiedy Lena wróciła do swoich biologicznych rodziców, zauważyła, jak bardzo się zmienili. Byli teraz bardziej troskliwi i odpowiedzialni. Lena, choć tęskniła za swoją rodziną zastępczą, stopniowo przyzwyczajała się do życia w swoim starym, a zarazem nowym domu. Bajka o Lenie jest przypomnieniem, że miłość, cierpliwość i wytrwałość mogą przynieść zmiany nawet w najtrudniejszych sytuacjach. Każde dziecko zasługuje na to, by być kochanym i chronionym, a czasem droga do szczęścia prowadzi przez niespodziewane zakręty życia. Strach, kiedy zostaje zabrana od rodziców, jej tęsknota, kiedy mieszka z nową rodziną, i jej odwaga, gdy wraca do domu rodzinnego. Każdy dzień był dla niej jak nowy rozdział w księdze życia, pełen trudnych lekcji i pięknych odkryć. Lena nauczyła się, że miłość jest jak światło – nie ma tylko jednego źródła, ale może rozświetlać ciemności z wielu miejsc. I choć nie wszystkie dni były łatwe, każdy z nich był krokiem na drodze do uzdrowienia. autor: Leszek Poprzednia Kolejna

Osoba zaprzyjaźniona 28.07.25, 10:00 O tym jak ważna w życiu dzieci z placówek opiekuńczo-wychowawczych może być osoba zaprzyjaźniona przeczytacie w artykule "Od wspólnego spaceru do nowej nadziei" opublikowanym na łamach onetu. Zachęcamy do przeczytania, link do artykułu poniżej " Od wspólnego spaceru do nowej nadziei " wróć

Czy motywacja może być kluczem do stabilnej i wartościowej opieki nad dzieckiem? Sprawdź, co naprawdę stoi za decyzją o zostaniu rodziną zastępczą. Przycisk Motywacja do sprawowania pieczy zastępczej Nasza motywacja zazwyczaj ma wiele źródeł. Możemy działać, ponieważ coś nas interesuje, bo chcemy spełnić oczekiwania innych, albo dlatego, że zależy nam na osiągnięciu konkretnego celu. Podobnie wygląda motywacja kandydatów do sprawowania opieki nad dzieckiem w pieczy zastępczej – najczęściej ma charakter wielowymiarowy. W tym przypadku szczególnego znaczenia nabiera refleksja nad poszczególnymi jej elementami, która umożliwia podjęcie świadomej i dojrzałej decyzji. W motywacji kandydatów na rodzinę zastępczą często występuje aspekt altruistyczny. Osoby kierujące się takim motywem odczuwają potrzebę zapewnienia dziecku pozbawionemu właściwej opieki rodzicielskiej poczucia bezpieczeństwa i wsparcia oraz stworzenia mu sprzyjających warunków do dalszego rozwoju. Tego rodzaju motywacja wskazuje na poczucie odpowiedzialności oraz gotowość do działania na rzecz dziecka. Opiekun zastępczy, którego motywacja jest wewnętrzna i pomocowa potrafi stawiać potrzeby podopiecznego na pierwszym miejscu, przejawia również większą wytrwałość i otwartość na pracę z jego trudnościami. Motywacja oparta na chęci pomocy dziecku rokuje zatem pozytywnie pod kątem stabilności i wysokiej jakości opieki. Należy jednak pamiętać, że nadmierna empatia może prowadzić do przesadnego zaangażowania emocjonalnego i poświęceń, a w konsekwencji zaniedbywania własnych potrzeb i wypalenia. Dlatego ważne jest, by taką motywację równoważyły inne czynniki oraz wsparcie ze strony otoczenia. W obszarze motywacji kandydatów na rodziców zastępczych często pojawia się aspekt adopcyjny. Występuje on u osób, które pragną pełnić funkcję rodzicielską i stworzyć wraz z dzieckiem trwałą rodzinę. Zaletą takiej motywacji jest gotowość do długoterminowej organizacji procesu opiekuńczo-wychowawczego oraz do budowania bliskiej więzi emocjonalnej z podopiecznym. Motywacja taka wiąże się z troską o dobro małoletniego, jednak jej ograniczeniem może być sytuacja, w której silne pragnienia adopcyjne przesłaniają realne potrzeby dziecka. W niektórych aspektach może też znacząco odbiegać od idei pieczy zastępczej, która z założenia ma przejściowy charakter i wymaga współpracy rodziny zastępczej zarówno z rodziną biologiczną wychowanka, jak i systemem instytucjonalnym. W przypadku kandydatów na rodzinę zastępczą, którzy ujawniają głównie motywację adopcyjną istotną rolę odgrywa edukacja dotycząca specyfiki pieczy zastępczej oraz ocena ich elastyczności w obszarze prezentowanych oczekiwań. Poza aspektami altruistycznym i adopcyjnym, które najczęściej ujawniają się w motywacji kandydatów, można wyróżnić także inne komponenty, takie jak: religijne, społeczne, ekonomiczne czy rozwojowe. Na szczególną uwagę zasługuje jednak motywacja kompensacyjna, czyli taka, która jest ukierunkowana na zaspokojenie własnych potrzeb emocjonalnych, zrekompensowanie braków lub naprawę trudnych doświadczeń, nierzadko związanych z przeżyciami z dzieciństwa. Skutkuje to chęcią realizowania opieki zastępczej w taki sposób, który pozwoli dostarczyć dziecku tego, czego opiekun sam nie otrzymał. Taka postawa może sprzyjać wrażliwości i zaangażowaniu, ale niesie ze sobą ryzyko przenoszenia własnych oczekiwań na podopiecznego. Osoby kierujące się motywacją kompensacyjną mogą być nadmiernie kontrolujące, a także skupione bardziej na sobie aniżeli na dziecku. Przejęcie opieki nad małoletnim w szczególnej sytuacji opiekuńczo-wychowawczej nie powinno służyć wypełnieniu emocjonalnej pustki opiekuna, podniesieniu jego samooceny, poradzeniu sobie ze stratą czy urozmaiceniu pozbawionego sensu życia. Pamiętajmy, że dziecko samo w sobie ma stać się celem, a nie narzędziem do rozwiązania osobistych problemów dorosłego i uleczenia jego ran. Choć prawdopodobnie trudno jest całkowicie wyeliminować kompensacyjne aspekty motywacyjne, to ze względu na ryzyko jakie ze sobą niosą, niezbędne jest dokładne rozważenie ich konsekwencji. Autor: Ewa Sikora - psycholog, psychoterapeuta, WCPR Poprzedni Następny

Zostań naszą zawodową rodziną zastępczą 8.06.25, 07:00 Jesteś rodziną zastępczą niezawodową, ukończyłeś szkolenie na rodzinę zastępczą zawodową lub nie, mieszkasz w Warszawie lub jej okolicach (do 100 km) i masz gotowość pełnić tę rolę zawodowo. Zgłoś się do nas! Jakie wsparcie otrzymasz? Finansowe: Wynagrodzenie – w zależności od umowy – nie mniej niż 6 000 zł brutto – rodzina zastępcza zawodowa z nie więcej niż 2 dzieci, nie mniej niż 7 000 zł brutto – rodzina zastępcza zawodowa specjalistyczna z 2 dzieci 1 000 zł brutto – rządowy dodatek motywacyjny 1 517 zł – świadczenie na pokrycie kosztów utrzymania na każde dziecko w pieczy zastępczej 306 zł – dodatek na dziecko legitymujące się orzeczeniem lub orzeczeniem o znacznym lub umiarkowanym stopniu niepełnosprawności dofinansowanie do wypoczynku dziecka poza miejscem zamieszkania do 1 000 zł – na dziecko do 7 roku życia i do 1 500 zł – na dziecko powyżej 7 roku życia (raz w roku) świadczenie na pokrycie niezbędnych kosztów związanych z potrzebami przyjmowanego dziecka do 1 600 zł – w przypadku dziecka do 7 roku życia i do 2 000 zł – w przypadku dziecka powyżej 7 roku życia (jednorazowo) dofinansowanie zakupu paliwa dofinansowanie zakupu środków czystości – do 300 zł środki finansowe na utrzymanie domu/mieszkania (od 2 dziecka, w tym 1 z orzeczeniem o niepełnosprawności, kwota uzależniona jest od przedstawionych rachunków) dopłaty do leków (zgodnie z wystawioną receptą i zaleceniami lekarza do wysokości potrzeb dziecka) dopłaty do abonametu TV i telefonicznego oraz: bezpłatny przejazd komunikacją miejską dla dzieci i młodzieży w pieczy oraz dzieci opiekunów zastępczych do 21 roku życia (w Warszawie) 800+ na każde dziecko Dobry Start (300 zł/rok/dziecko w wieku szkolnym) Aktywny Rodzic (1 500 zł miesięcznie na każde dziecko w wieku 12-35 miesięcy) Specjalistyczne: psychologów , którzy sporządzają diagnozy psychofizyczne dzieci kończące się wydaniem zaleceń do dalszej pracy opiekunów i pracowników placówek edukacyjnych, pełnią dyżury konsultacyjne dotyczące wsparcia w obszarze opiekuńczo-wychowawczym i psychoedukacji psychoterapeutów , którzy prowadzą terapię indywidualną dzieci i młodzieży, warsztaty psychoedukacyjne dla dzieci, konsultacje rodzinne i psychoedukacyjne oraz udzielają wsparcia dzieciom w sytuacjach interwencyjnych lekarza neurologa prowadzącego konsultacje neurologiczne fizjoterapeuty prowadzącego zajęcia fizjoterapeutyczne, terapię dla dzieci i instruktaże dla opiekunów dzieci przebywających w zawodowej pieczy zastępczej, które prowadzone są w miejscu ich zamieszkania (w Warszawie i najbliższych okolicach) logopedy prowadzącego diagnozę i terapię logopedyczną dla dzieci przebywających w zawodowej pieczy zastępczej, które prowadzone są w miejscu ich zamieszkania (w Warszawie i najbliższych okolicach) lekarza psychiatry prowadzącego konsultacje psychiatryczne dzieci możliwość uczestniczenia w: szkoleniach , organizowanych w oparciu o zgłaszane potrzeby superwizji indywidualnych konsultacjach , w tym o charakterze terapeutycznym warsztatach z obszaru tematyki opiekuńczo-wychowawczej a także: specjalistyczne spotkania grupowe dla dzieci usługi wolontariackich Chcesz poznać szczegóły - zadzwoń! tel. 885 466 430 wróć

Po przyjęciu dziecka do pieczy zastępczej wiele zmienia się w życiu opiekunów, również to, jak postrzega ich otoczenie. Opiekun zastępczy szybko przekonuje się, że informacja o jego decyzji spotyka się z różnymi reakcjami... Przycisk Jak rozmawiać z innymi o byciu rodziną zastępczą? Jak rozmawiać z innymi o byciu rodziną zastępczą? Po przyjęciu dziecka do pieczy zastępczej wiele zmienia się w życiu opiekunów, również to, jak postrzega ich otoczenie. Opiekun zastępczy szybko przekonuje się, że informacja o jego decyzji spotyka się z różnymi reakcjami. Część osób okazuje uznanie i oferuje wsparcie, inni kierują się ciekawością i zaczynają dopytywać o sytuację dziecka, a jeszcze inni ujawniają stereotypowe myślenie na temat pieczy zastępczej. Jednym z najczęściej spotykanych mitów jest przekonanie, że dzieci trafiające do rodzin zastępczych odziedziczyły problemy po swoich rodzicach i z pewnością je powtórzą. Tymczasem każde dziecko posiada indywidualny potencjał do zmiany, który może rozwinąć pod opieką troskliwego dorosłego. Rozmowy z otoczeniem wymagają dużej uważności i gotowości do ochrony prywatności podopiecznego. Jeżeli pytania zadawane przez innych naruszają granice małoletniego, można taktownie zaznaczyć, że informacje z życia dziecka są poufne i należą do niego lub podkreślić, że opiekun nie ujawnia historii wychowanka bez jego zgody. Jasny, spokojny i neutralny komunikat zwykle wystarcza, by uniknąć niekomfortowych wyjaśnień - warto wcześniej przygotować sobie krótką odpowiedź na podobne sytuacje. Zastanawiając się nad reakcjami otoczenia warto pamiętać, iż często mogą one wynikać z ograniczonej wiedzy na temat pieczy zastępczej. Dlatego zamiast frustrować się niewygodnymi komentarzami czy nadmierną ciekawością można potraktować taką interakcję jako okazję do edukacji, np. wyjaśniając, że piecza zastępcza to nie adopcja, a świadczenia finansowe służą zaspokajaniu potrzeb dziecka, nie zaś wynagradzaniu opiekunów. Zwłaszcza na początkowym etapie tworzenia rodziny zastępczej, kiedy pojawia się wiele nowych obowiązków i silnych emocji, warto korzystać ze wsparcia osób i instytucji, które rozumieją specyfikę pieczy zastępczej. Rozmowa z innymi opiekunami zastępczymi czy specjalistami może okazać się pomocna w radzeniu sobie z oczekiwaniami innych i wzmocnieniu poczucia kompetencji. D la dziecka najważniejsze jest to, by dorosły, z którym mieszka umiał je chronić i stawał po jego stronie . Wyważone reakcje opiekuna pokazują małoletniemu, że jego historia oraz uczucia są ważne i szanowane. To z kolei stanowi podstawę do budowania zaufania, które sprzyja prawidłowemu rozwojowi. Autor: Ewa Sikora - psycholog, psychoterapeuta, WCPR Poprzedni Następny

< Wstecz Dominik, 6 lat i Krystian, 11 lat Dominik jest wesołym, bardzo samodzielnym 6 latkiem. Cieszy się dobrym zdrowiem i rzadko choruje. Potrzebuje wsparcia w rozwoju emocjonalnym, fizycznym i intelektualnym. Dominik potrzebuje stabilnej relacji z bezpiecznym, stałym dorosłym, który pomoże mu rozwijać się na wielu płaszczyznach. Krystian ma 11 lat i jest niezwykle sprawnym fizycznie chłopcem, który z pasją trenuje karate. Jest opiekuńczy wobec swojego brata i młodszych dzieci, co pokazuje jego ciepłe i troskliwe serce. Krystian potrzebuje wsparcia w nauce czytania, pisania i liczenia, aby mógł w pełni rozwijać swoje umiejętności akademickie. Szukamy dla chłopców rodziny, która otoczy ich miłością i troską, wspierając w dalszym rozwoju. Najlepiej z Warszawy lub okolic, gdyż chłopcy regularnie spotykają się ze swoją mamą i babcią. Jeżeli chciałbyś zostać rodziną zastępczą Krystian i Dominika Skontaktuj się z nami: e-mail: rodzinazastepcza@wcpr.pl

Tworzenie więzi z dzieckiem w pieczy zastępczej może być procesem niezwykle satysfakcjonującym, ale też pełnym wyzwań. W tradycyjnym rodzicielstwie bliskość rozwija się stopniowo, od momentu narodzin... Przycisk Budowanie więzi z dzieckiem w pieczy zastępczej Budowanie więzi z dzieckiem w pieczy zastępczej Tworzenie więzi z dzieckiem w pieczy zastępczej może być procesem niezwykle satysfakcjonującym, ale też pełnym wyzwań. W tradycyjnym rodzicielstwie bliskość rozwija się stopniowo, od momentu narodzin. Natomiast w opiece zastępczej przywiązanie buduje się z podopiecznym, który ma już za sobą szereg doświadczeń emocjonalnych i rodzinnych, często obfitujących w traumę, zaniedbania czy straty. To sprawia, że początkowo może przejawiać nieufność, dystans oraz brak bezpieczeństwa w kontakcie z nowym opiekunem. Dzieci w pieczy zastępczej boją się przywiązać, przewidując kolejne odrzucenie oraz zmiany, które do tej pory zaburzały ich życiową równowagę. Dodatkowo mierzą się z brakiem poczucia przynależności do nowego domu, problemami emocjonalnymi lub behawioralnymi, a nierzadko także z konfliktem lojalności wobec rodziny biologicznej. Dlatego każdy z tych aspektów wymaga od opiekuna zastępczego dużego wyczucia, cierpliwości i konsekwencji. Istnieje wiele sposobów, które mogą pomóc w budowaniu relacji. Z pewnością warto wprowadzać w codzienne życie rytuały i rutyny, które będą kojarzyły się małoletniemu z poczuciem stałości i przewidywalności. Dużą wartość mają także rozmowy, dzięki którym dziecko doświadcza uwagi oraz otrzymuje przestrzeń na podzielenie się tym, co dla niego ważne. Z kolei wspólne spędzanie czasu pozwala budować pozytywne wspomnienia. Również istotne jest okazywanie szacunku i wsparcia emocjonalnego, zainteresowanie myślami i uczuciami dziecka oraz przyjmowanie ich ze spokojem i akceptacją. W budowaniu prawidłowego kontaktu pomocne będą również przejawy konsekwencji w postępowaniu opiekuna, np. poprzez spójne i jasne zasady wychowawcze, dotrzymywanie danego słowa, kształtowanie samodzielności. Żeby skutecznie tworzyć więź, opiekun zastępczy potrzebuje szeregu umiejętności, ze szczególnym uwzględnieniem: empatii, refleksyjności, elastyczności w reagowaniu na potrzeby dziecka oraz świadomości własnych emocji i sposobów komunikowania się z otoczeniem. Cennym zasobem jest również otwartość na wsparcie innych i gotowość do współpracy nie tylko z organizatorem rodzinnej pieczy zastępczej i specjalistami, ale także z rodziną pochodzenia wychowanka. Kluczowe jest również właściwe rozumienie własnej roli, aby wiązała się z adekwatnym wsparciem dla małoletniego. Warto stale mieć na uwadze, że bezpieczna więź z opiekunem to doświadczenie, które dziecko w pieczy zastępczej będzie mogło przenieść na dorosłe życie, budując trwałe i zdrowe kontakty z innymi. Dlatego każdy trud włożony już dziś w budowanie tej relacji ma szansę realnie zmienić jego życie na lepsze. Autor: Ewa Sikora - psycholog, psychoterapeuta, WCPR Poprzedni Następny

< Wstecz Kacper, 8 lat Kacper ma 8 lat i jest pełnym energii, pogodnym oraz komunikatywnym chłopcem. Dobrze czuje się w grupie rówieśniczej, potrafi nawiązywać pozytywne relacje z dorosłymi. Chętnie bierze udział w zabawach ruchowych i grach edukacyjnych. Jazda na rowerze i zabawy na świeżym powietrzu sprawiają mu ogromną radość. Z powodu trudności w kontrolowaniu emocji Kacper potrzebuje wsparcia psychologicznego, a ze względu na zespół nadpobudliwości psychoruchowej (ADHD) jest pod opieką lekarza psychiatry. Chłopiec miał odroczony obowiązek szkolny i od września 2024 roku rozpocznie naukę w pierwszej klasie. Posiada orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego ze względu na zagrożenie niedostosowaniem społecznym, jednak na bieżąco opanowuje materiał edukacyjny. Kacper najlepiej funkcjonuje w kontakcie indywidualnym, gdzie otrzymuje maksimum akceptacji, zrozumienia i bezpieczeństwa. Często rywalizuje z innymi dziećmi, dlatego najlepszym rozwiązaniem dla niego jest opieka jednego lub dwóch dorosłych, którzy zapewnią mu jasne zasady i stabilne środowisko. Kacper wraz z rodzeństwem został umieszczony w Domu Dziecka w wieku 5 miesięcy ponieważ jego rodzice z powodów zdrowotnych nie byli w stanie zadbać o jego podstawowe potrzeby, co było przyczyną wielu zaniedbań. Kacper potrzebuje rodziny, która go w pełni zaakceptuje i zrozumie. Z uwagi na to, iż chłopiec utrzymuje stały kontakt z rodzicami i rodzeństwem, ważne jest by mógł zamieszkać w Warszawie lub bliskich okolicach. Jeżeli chciałbyś zostać rodziną zastępczą Kacpra Skontaktuj się z nami: e-mail: rodzinazastepcza@wcpr.pl

Aplikacja PoMoc - baza instytucji i organizacji pomocowych w Warszwie. Po Moc Baza instytucji i organizacji, oferujących bezpłatne wsparcie psychologiczne, psychoterapeutyczne, medyczne, prawne i finansowe na terenie Warszawy. Zarówno dla dorosłych, dzieci i młodzieży . Wsparcie Organizacje oferujące wsparcie specjalistyczne i finansowe Aktualności Szkolenia, warsztaty, spotkania integracyjne, konkursy Mapa zasobów Instytucje i organizacje wspierające dziecko i rodzinę